ฝ่ายวิสัญญีวิทยา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

เพื่อบูชาคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์

จิตหลง

“…Ai มันก็สามารถประมวลให้ได้ว่านี่…คือ คน สัตว์ สิ่งของ ก็เท่านั้นมันไม่ทุกข์หรือสุขหรอก…แต่เราที่ดูมันอยู่นี่แหละจะทุกข์หรือสุข…เหมือนกันขยับเข้ามาในตัวเรา…ตาผ่านรูปให้เฉย ๆ หูก็ผ่านเสียงให้เฉย ๆ มันไม่ทุกข์หรือสุขหรอก…เห็นมั้ยล่ะคนตายแล้วไม่เห็นมันเดือดร้อนวุ่นวายกับสิ่งเร้า คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผสฐัพพะ เลย…เพราะสิ่งเดียวที่คนตายแล้วไม่มีเหมือนเราคือ “จิต” ไง แล้วลำพัง “จิต” อิสระมันก็ไม่เดือดร้อนอะไรของมันหรอก…แต่นี่มันยัง “หลง” อยู่ไง…สรุปแล้ว “ทุกข์” ทั้งชีวิตก็อยู่ที่ “จิตหลง” นี่แหละ…จึงต้องมาพากันปฏิบัติเพื่อแก้ “ความหลง” ให้ “จิต” กัน…พอเป็นแนวทางไปต่อยอดของใครของมันอย่างน้อย ๆ ก็ให้มันสามารถอยู่รวมกันให้ได้อย่างสันติกับ “คน” ด้วยกันนี่แหละก่อน…อยู่กับคนด้วยกันยังยากสวรรค์จะมีที่ว่างให้รึ ?!!!…”