พญ.ปวีณา    ลาวัณลักขณา (วี) อายุ 32 ปี  การศึกษา : แพทยศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยรังสิต , วุฒิบัตรศัลยแพทย์ทั่วไป รพ.ตำรวจ ,
                                          วุฒิบัตรศัลยแพทย์ตกแต่ง รพ.พระมงกุฏ อาชีพ : แพทย์ศัลยกรรมตกแต่ง รพ.สวรรค์ประชารักษ์ นครสวรรค์
 .    คุณนับว่าเป็นคนรุ่นใหม่คือ อายุยังน้อย มีความรู้ความสามารถมีการศึกษาตลอดจนหน้าที่การงานดี...แล้วคุณคิดอย่างไร
ถึงได้มาปฏิบัติธรรมอยู่ในวัดที่อยู่ป่าอยู่ดง  โดยปราศจากเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ แม้กระทั่งไฟฟ้าอย่างนี้ ?
            "...ก่อนหน้านี้มีโอกาสเข้าวัดบ้าง... แต่ไม่เคยได้สัมผัสกับการปฏิบัติธรรมโดยแท้จริง วันหนึ่งเราคิดว่าในชีวิตของเรามีส่วนหนึ่ง ที่เราไม่เคยทำจริงจัง ไม่เคยศึกษาซึ่งมันอาจจะเติมเต็ม ความขาด ๆ เกิน ๆ ของเรา ทุกคนมองเรา เห็นว่าหน้าที่การงานดี การศึกษาดี มีทุกอย่างพร้อมแต่มันไม่ใช่ ไม่มีใครเกิดมาพร้อม จึงอยากจะลองศึกษาธรรมะในที่สงบ ไร้สิ่งอำนวยความสะดวก ที่เราเคยมีเพื่อละทิ้งความสะดวกสบาย เพื่อให้รู้ว่าคนเราก็มีอยู่แค่นี้..."
 .
 
เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่า “ล้าหลังคร่ำครึ ตกกระแส หรือว่าเป็นคนมีปัญหา” หรือ ?

              "...การที่เราจะมาหาความสงบ โดยการมาวัด ศึกษาธรรมะ ใครจะว่า "ล้าหลัง" หรือ "ตกกระแส" ทำไมเราจะต้องไปสนกับคนเขาว่า ทุกคนสามารถคิดอะไรก็ได้มีสิทธิ์ที่จะคิด  บางคนก็ว่า "ขออนุโมทนาบุญด้วย" บางคนก็ว่า หมอเขามีปัญหาอะไร ทำไมต้องไปวัด...แต่เราคิดว่าเราทำสิ่งที่ดี สิ่งถูกต้อง เรารู้ตัวเองว่าเรากำลังทำอะไร ไม่มีใครรู้ดีกว่าตัวเราเอง..."
 .
  แล้วคุณคิดว่าคุณได้อะไรบ้างกับการมาปฏิบัติธรรมอย่างนี้น่ะ?

             "... "ได้แน่ ๆ"...ปกติเป็นคนตั้งใจ จริงจัง มีบางครั้ง ก็รู้สึกเครียดกับสิ่งที่เราตั้งใจทำ แล้วผลที่ได้ ...ไม่ได้ดั่งใจ วันนี้ได้ "สติ" "สมาธิ" ซึ่งจะทำให้ก่อเกิด "ปัญญา" ในการดำเนินชีวิตต่อไป ที่สำคัญรู้วิธีการ "ปล่อยวาง" ง่าย ๆ ค่ะ...คือ ทำสมาธิ นั่งภาวนา...สุดยอด !!!..."