ชัดตื้น / ชัดลึก
                          "...เคยถ่ายรูปมั๊ย..เมื่อเราโฟกัสไปที่จุดไหน จุดนั้นก็จะชัดเจน...ยิ่งค่อย ๆ ซูมเข้ามาใกล้ ๆ ก็จะยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่แบคกราวด์ด้านหลังก็จะยิ่งเบลอ...ฉันใดก็ฉันนั้น ถ้าเราเอาความรู้สึกโฟกัสไปที่ปลายจมูก รู้อยู่กับลมหายใจเข้า...พุท ...ลมหายใจออก...โธ ...มันก็จะเด่นชัดอยู่ตรงจุดนี้แหละ ยิ่งค่อย ๆ ประคับประคองสติกำหนดรู้อยู่ตรงนี้ไปเรื่อย ๆ ...ความสำคัญมั่นหมายกับเรื่องราวต่าง ๆ ก็จะเลือนรางไปไม่เด่นชัดเท่า...ภาษาของนักเล่นกล้องนักถ่ายภาพดูเหมือนเขาจะเรียกว่า..."ภาพชัดตื้น"(หน้าชัดหลังเบลอ)มั้ง แล้วถ้าหากเราสามารถประคับประคองสติกำหนดรู้อยู่ไม่หวั่นไหวคลอนแคลนไปกับสัญญาอารมณ์หลากหลายที่จรมา...ความรู้สึกที่เรากำหนดรู้อยู่กับสัญญาอารมณ์ในเบื้องต้นที่ปลายจมูก กับลมหายใจเข้าพุท ลมหายใจออกโธ ก็จะยิ่งเด่นชัดขึ้น...ชัดขึ้น...ละเอียดขึ้น...ละเอียดขึ้น ...เด่นขึ้น...เด่นขึ้น...จนกระทั่งปลายจมูกก็เลือนไป...ลมหายใจก็หายไป (ในความรู้สึก)...หูก็ดับไป..ไม่มีความสำคัญมั่นหมายกับสิ่งใด ๆ ภายนอก..ไม่มีขวาไม่มีซ้าย...ไม่มีหน้าไม่มีหลัง...ไม่มีบนไม่มีล่าง...เหลืออยู่แต่ สภาวะที่รู้เด่นแต่เพียงหนึ่งเดียว อยู่ภายใน...เหมือนลืมตาอยู่ในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างแต่ไม่รู้สึกอึดอัดขัดข้องอะไร...เปรียบเป็นรูปธรรมก็ประมาณ "ภาพชัดลึก" (หลังชัดหน้าเบลอ) ของนักเล่นกล้องนักถ่ายภาพนั่นแหละ...เอาเท่านี้ก่อนเถอะเรื่องอื่นค่อยว่ากัน..."
                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                            (บางตอนในการบรรยายธรรมโดย... ท่านพระอาจารย์อังคาร    อัคคธัมโม
                                                                                                                                           ณ คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันศุกร์  ที่  24  กรกฎาคม  2558
)