...เลนส์ส่องธรรม...
              "...เทศน์กัณฑ์แรกของพระพุทธเจ้าก็ "ธัมมจักกัปปวัตนสูตร" นี่แหละ ...พอพระอัญญาโกณฑัญญะได้ฟังท่านก็ได้ดวงตาเห็นธรรม (ดวงตาที่ว่านี้หมายถึงตาใน หรือดวงปัญญา ไม่ใช่ตาเนื้ออย่างเรา ๆ นี้) แล้วก็ทูลขอบวช...แต่เรา ๆ ท่าน ๆ ทั้งหลายก็ฟังเทศน์กัณฑ์นี้มาจนหูเป็นรูแล้ว ผู้สวดก็สวดจนปากเป็นรูแล้วเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่บรรลุอยู่ดี...เพราะธรรมะที่แท้จริงนั้นสัมผัสที่จิตที่ใจ ไม่ใช่ที่หูที่ตาหรือที่ปาก หากแต่จิตใจของพวกเราทั้งหลายยังไม่มีกำลัง เนื่องจากสติยังไม่เข้มแข็งพอจึงยังไม่เห็นจริงตามเป็นจริงใน "สภาวะ" ทั้งหลาย ก็เลยยังหลงยึดหลงถือ หลงสำคัญมั่นหมายอยู่กับความคิดความเห็นเดิม ๆ ของตัวเองอยู่นั่นแหละ...แล้วที่มาปฏิบัติธรรมกันนี้ก็เพื่อที่จะมาฝึกมาฝืนความรู้ความเห็นเดิม ๆ ของตัวเอง หรือมาฝึกสติให้มันเข้มแข็งขึ้นนั่นแหละ...เพราะถ้าสติมันเข้มแข็งซะแล้ว จิตมันก็จะมีกำลังเองนั่นแหละ...ก็เหมือนเราเอา "กระจก" แผ่นบาง ๆ มากั้นระหว่าง "แสงแดด" กับ "กระดาษ" ...แสงแดดที่ส่องลอดผ่านกระจกไปสู่กระดาษก็ธรรมดา ๆ ไม่มีปัญหาอะไร... แต่ถ้าหากกระจกที่ว่านั้นเป็นกระจกที่มีคุณภาพแล้วก็หนาระดับเป็น "เลนส์" แว่นขยาย แล้วละก็ ...แสงแดดที่ส่องลอดผ่านไปกระทบกับกระดาษมีผลแน่นอน...ยิ่งเป็นจุดโฟกัสที่เล็ก ๆ ด้วยแล้ว ถ้าไปจ่ออยู่ตรงส่วนใดส่วนหนึ่งของกระดาษนาน ๆ เข้าก็สามารถที่จะทำให้กระดาษตรงจุดนั้น ๆ มอดไหม้ไปได้...ฉันใดก็ฉันนั้นหาก "สติ" เราเข้มแข็งเหมือน "เลนส์" แว่นขยาย...แล้ว "จิต" ตัวรู้ของเราเหมือน "แสงแดด"... เปรียบตัวปัญหา คือ "กระดาษ" ...พวกคุณลองคิดดู...ถ้าจิตตัวรู้ของเรามองปัญหาผ่านสติที่เข้มแข็งแล้วไซร้มันจะเหลืออะไร...จี้ไปตรงจุดใดมันก็คงมอดไหม้ไป...มอดไหม้ไปเหมือนกระดาษนั่นแหละ...แต่ในทาง "ธรรม" แล้ว  สิ่งที่มอดไหม้ไปก็คือ "วิจิกิจฉา" (ความลังเลสงสัย) นั่นเอง !!!..."

 

                                                                                                                                                                (บางตอนในการบรรยายธรรม ณ วัดป่าน้ำโจน เมื่อวันอาสาฬหบูชา
                                                                                                                                                                                 ปี 2555 โดย...ท่านพระอาจารย์อังคาร   อัคคธัมโม
)