นายเอกชัย    เชิงชุมพิทักษ์  (เปี๊ยก)  อายุ 20 ปี  นิสิตแพทย์ชั้นปีที่  3 คณะแพทยศาสตร์  มหาวิทยาลัยนเศวร

  .  คุณจัดอยู่ในประเภทเรียนหนักมีเวลาน้อย..แล้วคุณคิดอย่างไรถึงได้เสียสละเวลาอันน้อยนิดมาทำบุญและปฏิบัติธรรมกับ

วัดที่อยู่กลางป่ากลางดง โดยปราศจากเครื่องอำนวยความสะดวก ต่าง ๆ แม้กระทั่งไฟฟ้าอย่างนี้ ?

 

      “...อันที่จริงเรียนหนักหรือมีเวลาว่างน้อย มันขึ้นอยู่กับคนแต่ละคนกันมากกว่า ว่าจะแบ่งเวลาอย่างไร  ตัวผมคิดว่า ผมก็มีเวลาว่างมากพอสมควร  พอที่จะเล่นเกมส์  ดูหนัง  ได้ไม่เว้นแต่ละวัน  ส่วนเรื่องการทำบุญและมาปฏิบัติธรรมกับวัดที่อยู่ในป่าโดยไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกผมก็ว่าเป็นเรื่องที่ธรรมดา ๆ เรื่องหนึ่ง เวลาที่ผมอยู่หอก็ใช้เวลาว่างทำอย่างอื่นที่ไม่มีสาระอะไร ผมก็เลยแบ่งเวลาเหล่านั้นมาทำบุญและปฏิบัติธรรมบ้าง เพราะการมาทำบุญและปฏิบัติธรรมที่วัดป่าก็เป็นอะไรที่สนุกดีเหมือนกัน เหมือนกับการไปเที่ยวอย่างหนึ่งเวลาเราเดินทางไปเที่ยวเรามักจะเพลิดเพลินกันสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆตัว ที่วัดก็เหมือนกัน ถ้าเราไม่มีอคติอะไรกับมัน เราก็จะรู้สึกเพลิดเพลิน กับสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวเสมอ ๆ ไม่ว่าจะเป็นที่วัด ที่เรียน หรือที่ต่าง ๆ ...”

. เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่า “ล้าหลังคร่ำครึ ตกกระแส หรือว่าเป็นคนมีปัญหา” หรือ ?


       “...ที่ว่าล้าหลังนั้นก็แล้วแต่ว่าใครจะคิดอย่างไร ตัวผมคิดว่าไม่มีอะไรที่จะล้าหลังหรือโบราณ หรือเชยไป เพราะสิ่งต่าง ๆที่อยู่รอบตัวเราไม่ว่าจะเป็นแฟชั่น หรือเสื้อผ้า รูปแบบหรือรูปทรง ก็มักจะวนเวียนนำเอารูปทรงเก่า ๆ มาเป็นแฟชั่นในปัจจุบันเสมอ ๆ และสิ่งที่เราเรียนหรือศึกษาในปัจจุบันก็ต้องมาจากสิ่งที่เก่า ๆ โบราณ ๆ นั่นแหละครับ...”

. แล้วคุณคิดว่าคุณได้อะไรบ้างกับการมาปฏิบัติธรรมอย่างนี้น่ะ?


        “...การมาปฏิบัติธรรมก็อย่างที่บอกไปหรือเหมือนกับการมาเที่ยว คือมันจะทำให้เราเพลิดเพลิน ทำให้เราใจเย็นลง มีน้ำใจกับเพื่อน พักผ่อนตัวเอง และผ่อนคลายตัวของเราเอง และพร้อมที่จะเผชิญกับสิ่งต่าง ๆ ที่กำลังจะเข้ามาในชีวิตของเรา...”