นางสาวสุมนมาลย์   นวลสนิท (หน่อง ) อายุ 26 ปี  การศึกษา : สังคมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
อาชีพ :  พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน JAL WAYS

.    คุณนับว่าเป็นคนรุ่นใหม่คือ อายุยังน้อย มีความรู้ความสามารถมีการศึกษาตลอดจนหน้าที่การงานดี...แล้วคุณคิดอย่างไร
ถึงได้มาปฏิบัติธรรมอยู่ในวัดที่อยู่ป่าอยู่ดง  โดยปราศจากเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ แม้กระทั่งไฟฟ้าอย่างนี้ ?

     

     “...โดยปกติแล้ว ชีวิตส่วนตัวและหน้าที่การงานของหน่องต้องพบปะกับผู้คนมากมาย  และใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับแสงสีและความฟุ้งเฟ้อของโลกและสังคมที่เจริญรุดหน้า แต่กลับพบว่าจิตใจของเราไม่ได้รับการพัฒนา ในทางกลับกันภายในจิตใจของเราได้สะสมเศษขยะของความเจริญไว้มากมายจึงมีความคิดอยู่เสมอว่า  ถ้ามีเวลาว่างแม้เพียงเล็กน้อย  เราควรใช้เวลาเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์ โดยการหันกลับมาอยู่กับธรรมชาติ และความสงบ เพื่อฝึกฝนจิตใจของเราให้พัฒนาสูงขึ้น ได้ลองหยุดพัก และทำความรู้จักกับตัวตนที่แท้จริง  และธรรมชาติภายในจิตใจของเรา  เคยมีคำของพระอริยสงฆ์ ที่เคยได้อ่านเมื่อสมัยยังเป็นเด็ก และยังคงระลึกเสมอ ที่ว่า  “เรือที่นายช่างได้ต่อไว้อย่างดีแล้วย่อมไม่หวั่นไหวต่อคลื่นลมแรงในมหาสมุทรฉันใด จิตใจของมนุษย์ที่ได้ถูกฝึกฝนไว้อย่างดีแล้วก็ย่อมไม่หวั่นไหวต่อคลื่นของกิเลสฉันนั้น”  เมื่อมีเวลาว่างและมีโอกาสอันดีงามจึงได้เลือกมาปฏิบัติธรรมที่วัดป่าน้ำโจน  ตามคำแนะนำของเพื่อนซึ่งถือเป็นกัลยาณมิตร...”

. เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่า “ล้าหลังคร่ำครึ ตกกระแส หรือว่าเป็นคนมีปัญหา” หรือ ?


    “...ในชีวิตได้พบกับคนรุ่นใหม่และคนที่อยู่ในสังคมที่เจริญด้วยวัตถุ  รวมทั้งชาวต่างชาติ ซึ่งแม้ว่าจะเติบโตมาท่ามกลางความเจริญของวัตถุมากมาย  ที่หันมาปฏิบัติธรรมฝึกฝนสมาธิสั่งสมบุญบารมี หรือแม้กระทั่งเสียสละทรัพย์สินและความสุขส่วนตัวเพื่อมวลชน  เป็นตัวอย่างที่ดีงามให้เราเห็นกันอยู่มากมาย  หน่องจึงไม่เคยมีความคิดที่ว่า  คนปฏิบัติธรรมจะต้องเป็นคนล้าหลัง คร่ำครึ หรือต้องเป็นคนมีปัญหาแล้วจึงหันมาพึ่งวัดเลยแม้แต่น้อย  ในทางตรงกันข้ามหน่องกลับคิดว่าคนเหล่านี้เป็นคนที่มีจิตใจสูงและเป็นคนมีบุญบารมีที่ได้สั่งสมมา จึงทำให้พวกเขาเหล่านี้มีจิตใจอันเป็นกุศลที่จะสั่งสมบุญบารมีข้ามภพข้ามชาติสืบต่อไป...”

. แล้วคุณคิดว่าคุณได้อะไรบ้างกับการมาปฏิบัติธรรมอย่างนี้น่ะ?


    “...ความรู้สึกเป็นสุข สงบในใจ  เป็นสิ่งที่ได้จากการมาปฏิบัติธรรมครั้งนี้ และเป็นความรู้สึกที่ตนจะเห็นและรู้สึกได้ด้วยตนเอง และจากการปฏิบัติด้วยตนเองเท่านั้น  ไม่มีใครสามารถมาทำให้หรือพรากเอาไปจากเราได้  บุญที่ได้ก็เกิดจากใจและอยู่ที่ใจของเราเอง...”