นายพร้อมพงศ์   ลีลาชัย  (แบงค์)  อายุ 23 ปี นิสิตแพทย์ชั้นปีที่ 6 คณะแพทยศาสตร์  มหาวิทยาลัยนเรศวร

      .  คุณจัดอยู่ในประเภทเรียนหนักมีเวลาน้อย..แล้วคุณคิดอย่างไรถึงได้เสียสละเวลาอันน้อยนิดมาทำบุญและปฏิบัติธรรมกับ

วัดที่อยู่กลางป่ากลางดง โดยปราศจากเครื่องอำนวยความสะดวก ต่าง ๆ แม้กระทั่งไฟฟ้าอย่างนี้ ?

 

      “...การศึกษาในชีวิตของทุกคนนั้นไม่ได้ถูกจำกัดแค่เพียงในตำรา  หากแต่ยังมีสิ่งอื่นอีกมากที่เราควรจะรู้  คือควรจะรู้ทั้งทางโลกและทางธรรม  ความรู้
ทางโลกนั้น   ผมเชื่อว่าทุกคนต่างก็มีความถนัดกันไปในแต่ละด้าน   ความรู้ทางโลกช่วยบ่งบอกว่าท่านคือคนเก่ง   แต่สิ่งที่จะบ่งบอกว่าท่านเป็นคนดีนั่นคือ
ความรู้ทางธรรม 
  ความรู้ทางธรรมต้องได้จากการปฏิบัติจึงจะถือว่ารู้จริงและต้องได้รับคำแนะนำที่ถูกต้องจากผู้รู้  เมื่อถึงจุดนี้หลายคนอาจจะมีคำถามขึ้น
มาในใจว่า     แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือผู้รู้ที่แท้จริง   คำตอบง่าย ๆ   แต่ยากที่จะรู้  คือ  ข้อวัตรปฏิบัติตามแนวทางที่องค์ศาสดาทรงวางได้ ใครปฏิบัติ
ได้ดังนั้น   นั่นแหละคือผู้รู้   รู้ว่าอะไรคือบุญอะไรคือบาป   ส่วนตัวของเราก็ค่อยศึกษาตามผู้รู้  หากกุศลผลบุญจะอุดหนุนให้เราหลุดพ้นวัฏสงสารก็ดีไป แต่
หากไม่สามารถกระทำได้ถึงเพียงนั้น ก็ขอแค่สามารถนำหลักธรรมคำสอนมาเป็นแนวทางปฏิบัติตน   ให้อยู่บนทำนองครองธรรมเท่านั้น    ก็ถือว่าท่านเป็น
คนดีน่ายกย่องอย่างที่สุดแล้วเช่นกัน...”

       . เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่า “ล้าหลังคร่ำครึ ตกกระแส หรือว่าเป็นคนมีปัญหา” หรือ ?

      “...การปฏิบัติไม่ใช่เรื่องล้าหลังล้าสมัย แต่เป็นเรื่องใกล้ตัวที่คนส่วนใหญ่ไม่ให้ความสนใจ  กลับไปหลงระเริงกับสิ่งยั่วยุต่าง  ๆ จนทำให้ลืมมองรากฐานเดิมของตนเองลืมความเป็นจริงของธรรมชาติ  การปฏิบัติธรรมไม่ได้หวังให้ทุกท่านบรรลุธรรม  แต่หวังเพียงให้ท่านได้มีเวลาพักจิตให้อยู่กับตัวท่าน  ได้มีเวลาหันกลับมาทบทวนตนเองว่าสิ่งใดถูก สิ่งใดผิด  สิ่งใดควรทำ สิ่งใดไม่ควรทำ เพราะธรรมะของพระพุทธเจ้า  คือ  ความจริงแท้ของโลกที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงหรือบิดเบือนได้...”

. แล้วคุณคิดว่าคุณได้อะไรบ้างกับการมาปฏิบัติธรรมอย่างนี้น่ะ?

            “...สิ่งที่ผมได้จากการปฏิบัติธรรมเท่าที่ผมสัมผัสได้ด้วยตนเอง  คือ  ความสบายใจ  ความมีสติระลึกได้ว่าเราเป็นใคร  ได้รู้จักหน้าที่ของตนมากขึ้น  สุดท้ายนี้จึงอยากจะเชิญชวนทุกท่านหาเวลาพักจิตให้กับตนเอง เพราะคนเรานอกจากรู้มีหน้าที่การงานที่ดีแล้วยังควรเป็นคนดีอีกด้วย...”