นางสาวอัญชลี    เหลี่ยวเจริญ   (บี)  อายุ  43 ปี  การศึกษา  ปริญญาโท เภสัชกรรมชุมชน  มหาวิทยาลัยนเรศวร  อาชีพ  :  เภสัชกร
คุณนับว่าเป็นคนรุ่นใหม่คือ อายุยังน้อย มีความรู้ความสามารถมีการศึกษาตลอดจนหน้าที่การงานดี...แล้วคุณคิดอย่างไร
ถึงได้มาปฏิบัติธรรมอยู่ในวัดที่อยู่ป่าอยู่ดง  โดยปราศจากเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ แม้กระทั่งไฟฟ้าอย่างนี้ ?

          “...ความจริงแล้ว  มีความสนใจเกี่ยวกับธรรมะ  และการปฏิบัติธรรม  และมักจะพยายามหาโอกาสมาปฏิบัติธรรมเสมอ...แต่สถานที่จะอบรม
และฝึกการปฏิบัติยังมีน้อย รวมทั้งรับผู้เข้าอบรมจำกัด ตลอดจนเวลาที่จะเข้ามาปฏิบัติธรรม  ก็มักจะไม่ค่อยตรงกันกับตารางการอบรมของแต่ละที่ 
อย่างช่วงเวลาปฏิบัติ  คือ  26 – 30  ธันวาคม 2552  ก็หาสถานที่ยาก จนทราบว่าที่นี่รับและได้ทราบข้อมูลก็รู้สึกมาอยู่ได้  ที่สำคัญ...และได้พบกับ พระ
อาจารย์  ได้พระอาจารย์สอนเอง  ได้ฟังคำสอนของท่านโดยตรงยิ่งตรงกับความต้องการ   เมื่อได้มาปฏิบัติและพบกับพระอาจารย์  ได้สนทนาธรรม
ถามข้อที่ข้องใจ นับว่าได้ตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งใจไว้  เพียงแต่เวลาที่มาอยู่น้อยไป  คิดว่าหากมีเวลามากกว่านี้คงจะดี...”
.  เข้าวัดปฏิบัติธรรมอย่างนี้ไม่กลัวคนเขาว่า “ล้าหลังคร่ำครึ ตกกระแส หรือว่าเป็นคนมีปัญหา” หรือ ?
        “...ไม่ได้กังวลกับคำเหล่านั้น  ถ้าหากมาดู ณ ปัจจุบันนี้มีการนำเอาพุทธศาสนาเข้ามาสอดคล้องกับชีวิตมากขึ้น  เช่น มีโรงเรียนแนวพุทธเกิดขึ้น
  เพื่อต้องการให้เด็ก  ๆ ได้รับการศึกษาแนวพุทธ  นำมาใช้ในการดำเนินชีวิต  ประกอบการงาน  และการอยู่ร่วมกับผู้อื่น...”
.    แล้วคุณคิดว่าคุณได้อะไรบ้างกับการมาปฏิบัติธรรมอย่างนี้น่ะ?
         “...ได้มาสงบจิตสงบใจ  (พักใจกับการที่เจอกับผู้คนมากมาย)  และมาศึกษาธรรมะ  รวมทั้งการปฏิบัติ   เนื่องจากในความจริง   เวลาที่อยู่บ้าน
ไม่สามารถจะปฏิบัติได้  และไม่สามารถทำได้อย่างต่อเนื่อง  และเมื่อมาที่นี่ได้มีโอกาสสนทนากับท่านพระอาจารย์   ก็พอที่จะเก็บเกี่ยวนำข้อแนะนำ
ของพระอาจารย์   มาใช้ในชีวิตประจำวันได้ (ชอบมากกับคำแนะนำของพระอาจารย์...  ที่ท่านบอกสอนไว้ว่า  เสร็จจากงาน ซึ่งขณะทำเราก็มีสมาธิ
กับคน  พอเสร็จจากคน  ก็มาดูลมหายใจ  เข้า -  ออก  พุท  -  โธ  ไม่ให้หายใจทิ้งไปเฉย  ๆ ) ...”